Kotwa wbijana KWB 4/275

 

ZASTOSOWANIE
do łączenia przegrody nowo murowanej z przegrodą istniejącą.

MATERIAŁ
drut ze stali nierdzewnej A4.

 

Przeznaczenie i zasady właściwego projektowania.

Zadaniem kotew do łączenia ścian warstwowych jest pewne i długotrwałe połączenie równoległych względem siebie przegród budowlanych. Ponieważ w przegrodach tego typu, zwanych też „przegrodami wentylowanymi”, następuje zjawisko kondensacji pary wodnej, kotwy muszą być wykonane ze stali odpornych na korozję. Ilość kotew przypadających na 1 m2 powierzchni nie powinna być mniejsza niż 5, a w strefach brzegowych i narożnych nie powinna być mniejsza niż 8 szt./m2. Odległość pomiędzy przegrodami, tzn. pomiędzy murem właściwym, a wewnętrzną powierzchnią przegrody elewacyjnej nie powinna być mniejsza niż 150 mm. Odstęp w pionie pomiędzy poszczególnymi kotwami nie może być większy niż 500 mm, a w poziomie nie powinien przekraczać 750 mm. Szczelina wentylacyjna powstała pomiędzy przegrodą elewacyjną, a materiałem izolacyjnym i przegrodą właściwą powinna wynosić od 40 do 60 mm.

 

 

 

Elementem zamocowania przeciwdziałającym niepożądanej obecności wilgoci znajdującej sie w przegrodzie są również kołnierze dociskowe, które oprócz funkcji stabilizującej mają za zadanie odprowadzić wykraplającą się wodę i zapobiec jej przenikaniu w głąb materiału termoizolacyjnego. Ze względu na ważną funkcję, jaką pełnią w systemie należy zwrócić uwagę na ich prawidłowe osadzanie na kotwie. Kołnierz dociskowy zamocowany jest prawidłowo, jeżeli gładka powierzchnia dociska materiał termoizolacyjny do przegrody wewnętrznej, a nacięcia w kształcie litery „W” mają położenie pionowe.

 

 

Właściwe zastosowanie i dobór kotew w zależności od grubości spoiny, wysokości przegrody i szerokości szczeliny wentylacyjnej.